The Legal framework for E-Commerce in the EU

Ioannis Iglezakis

Associate Professor, Aristotle University, Faculty of law

Important Aspects of the EU acquis on E-Commerce
The E-Commerce Directive (Directive 2000/31/EC), adopted in 2000¹, sets up a legal framework for electronic commerce in the European Union, which aims at providing legal certainty for business and consumers. It establishes harmonized rules on issues such as the transparency and information requirements for online service providers, commercial communications, electronic contracts and limitations of liability of intermediary service providers.

This Directive applies to information society services, e.g., any service normally provided for remuneration, at a distance, by electronic means and at the individual request of a recipient of a service. Examples of such services include online information services (such as online newspapers), online selling of products and services (books, e-books, financial services and travel services), online advertising, professional services (lawyers, doctors, estate agents), entertainment services and basic intermediary services (access to the Internet and transmission and hosting of information). These services include also services provided free of charge to the recipient and funded, for example, by advertising or sponsorship; this is the case of social networking sites, such as Facebook, as well as news sites, etc.

An important principle introduced in the Directive is the Internal Market clause (Article 3 (1)), which provides that information society services are subject to the law of the Member State in which the service provider is established. This is complemented by the non-discrimination principle (Article 3 (2)), according to which the Member State in which the information society service is received cannot restrict incoming services. In addition, the Directive enhances administrative cooperation between the Member States and the role of self-regulation.

The E-Commerce Directive is supplemented by the E-Signatures Directive (Directive 1999/93), which lays down the criteria that form the basis for legal recognition of electronic signatures by focusing on certification services.

These encompass the following:

 ·         common obligations for certification service providers in order to secure transborder recognition of signatures and certificates throughout the EU;

·         common rules on liability to help build confidence among users, who rely on the certificates, and among service providers;

·         cooperative mechanisms to facilitate transborder recognition of signatures and certificates with third countries.

This Directive was replaced with the Regulation 910/2014 on electronic identification and trust services for electronic transactions in the internal market (eIDAS Regulation) adopted on 23 July 2014. It shall apply from 1 July 2016, with the exception of certain provisions which will apply in different stages.

The eIDAS Regulation creates a European internal market for electronic identification and electronic trust services, which includes electronic signatures, electronic seals, time stamp, and electronic delivery service and website authentication.

Other EU legislation, which is relevant, is:

·         The E-Money Directive (2009/110/EC). The Directive focuses on modernizing EU rules on electronic money, especially bringing the regime for electronic money institutions, into line with the requirements for payment institutions in the Payment Services Directive.

·         Directive 2010/45/EU amending Directive 2006/112/EC on the common system of  value added tax as regards the rules on invoicing - This Directive sets out new VAT rules as regards e-invoicing and removes the obstacles to the uptake of e-invoicing by creating equal treatment between paper and e-invoices, while also ensuring that no additional requirements are imposed on paper invoices. According to the new Article 233 of the Directive, businesses will be free to send and receive e-invoices providing they maintain "business controls which create a reliable audit trail between an invoice and a supply of goods or services" in the same way as is currently  done for paper invoices.

·         The Information Society Directive (2001/29/EC on copyright in the information society) - This Directive aims at the harmonization of certain aspects of copyright and related rights in the information society, in order to adapt legislation on copyright and related rights to reflect technological developments in the era of Internet.

·         The E-Privacy Directive (2002/58 as amended by Directive 2009/136) regulating electronic communications - This Directive mainly concerns the processing of personal data relating to the delivery of communications services. It includes provisions on security of electronic services, confidentiality of communications, unsolicited communications (spamming), Cookies, etc.

·         The Consumer Rights Directive (Directive 2011/83) - This Directive aims at achieving a real business-to-consumer (B2C) internal market, striking the right balance between a high level of consumer protection and the competitiveness of enterprises. It includes, inter alia, provisions on distance contracts, which apply to e-commerce. The Directive lays down information requirements for distance contracts, including information about the functionality and interoperability of digital content. It regulates the right of withdrawal, including a standard withdrawal form that must be provided by traders and may be used by consumers to notify the withdrawal from the contract, etc.

It is also notable that in the Digital Single Market Strategy for Europe, presented by the European Commission in 6.5.2015², e-commerce is amongst the top priorities of the European Union. In the Communication it is mentioned that:

“A Digital Single Market is one in which the free movement of goods, persons, services and capital is ensured and where individuals and businesses can seamlessly access and exercise online activities under conditions of fair competition, and a high level of consumer and personal data protection, irrespective of their nationality or place of residence. Achieving a Digital Single Market will ensure that Europe maintains its position as a world leader in the digital economy, helping European companies to grow globally.”

The EU Commission issued its first report on the implementation of the Directive in 2003. In this report, several issues are addressed. These include the following:

1.      Internal Market

2.      Establishment and information requirements

3.      Commercial communications

4.      Regulated professions

5.      Electronic contracting

6.      Liability of internet intermediaries

7.      Notice and take down procedures

8.      Codes of conduct and out-of-court dispute settlement

9.      National e-commerce contact points

10.International issues

The Commission's report concludes that the Internal Market objectives of the Directive have been met and that it has provided a sound legal framework for information society services in the Internal Market. The Directive has also led to modernization of existing national legislation, for example in contract law, to ensure the full validity of online transactions. In the press release for this report it is mentioned that a revision of the Directive would be premature. Instead, it is stated that the Commission will focus on ensuring that the Directive is correctly applied and on collecting feedback and practical experience from business and consumers alike.

The EU has commissioned two studies regarding the application of the E-Commerce Directive, one on the economic impact of this Directive³ and another on the liability of Internet intermediaries in 2007⁴.

The first study provides some estimates of the effect of the Electronic Commerce Directive. Three provisions are highlighted as being particularly important.

First, it is found that the harmonized provisions on limited liability have significantly improved the framework conditions for intermediary service providers. This in turn has reduced their risks and costs of conducting business. The limited liability provisions state that the primary suppliers and not the intermediary providers acting as mere conduits, caches, or hosts of information are liable for online content. Neither can a conduit of information be automatically held liable for linking to a website providing information of an illegal nature.

Second, the harmonized provision allowing for concluding contracts electronically has reduced firm costs. Prior to the Directive it was uncertain in most Member States whether or not a contract concluded by electronic means, an e-contract, carried the same legal status as an off-line contract. After transposition of the Directive, firms have certainty that an e-contract carries the same legal status as an off-line contract. E-contracts have not only reduced firm costs because they are more efficiently handled than offline contracts. For many information society service providers business processes are carried out online, which means that an offline contract is a particular imposition on their very business model reducing firm productivity beyond what may be the case for more traditional firms.

Third, it is stressed out that the country of origin principle has reduced legal heterogeneity across Member States in the areas covered by the Directive. This has reduced search costs for firms as the need for keeping up to date with foreign legislation has been reduced.

The second study attaches great importance to notice and take-down procedures. The e-commerce Directive provides in Art. 14 for an exemption of liability in case the service provider does not have actual knowledge of illegal activity or information; however, there is a diverging practice concerning the implementation of this requirement in national laws of EU member states as regards the assessment of actual knowledge. While some member states require a formal procedure and an official notification by authorities or a court decision, others rely on a ‘notice and take down’ procedures or a common notification.

The study sees the ‘notice and take down’ procedures as a potential solution in this regard. In particular, to balance the competing interests, two extremes should be excluded: mere reliance upon official notification by authorities on the one hand and assuming actual simple notification on the other. A focus on official notification may easily lead to a de facto exemption from liability of providers even if they are aware of illicit activities going on. Simple notification, on the other hand, would invite anyone to inform providers of content or activities, regardless of the reliability, of the quality and of the correctness of the notification. Thus, there is a high risk of abuse. It is, therefore, suggested that a potential solution could be the adoption of a modified notice and take-down-procedure combined with a counter-notice and put-back option.

Under such a system, it would be up to the right holder to notify the provider about the infringement. Having received the notification, the provider would be required to act expeditiously in provisionally withdrawing the content and informing the customer about the notification. In order, however, to avoid any liability these procedures should be supported by legal provisions to ensure that the provider does not incur any liability or responsibility as a result of sending a notification to its customers. The customer should make the choice whether he should send the provider a counter-notice. After receiving a counter-notice, the provider would be obliged to put the content again online. If the provider does not receive an answer from the right holder indicating that he will file an action against the client, the provider is obliged to put the content again online. If, on the other hand, the right holder files an action against the client, the provider is obliged to take down the content until the final decision of the court. To avoid any abuse of this procedure, it is suggested that rapid preliminary review proceedings are introduced.

Furthermore, the notification could follow certain rules, e.g., require the name the other details of the person tendering a notice and identifying specifically the incriminating content. Providers could be obliged to publish corresponding templates on their websites. An exception to such schemes should be applied where the public interest is concerned, i.e., where the illegality of some activities or content is easily assessed.

Establishment of Internet Service Providers (ISPs)

Article 4(1) of the E-Commerce Directive prohibits EU Member States from making the taking up and pursuit of the activity of an information society service provider subject to prior authorization (or any other requirement having equivalent effect). As a result, no authorization scheme has been introduced in the EU Member States with the exception of general authorization, e.g. for pharmacies, etc.

The Implementation Report of 2003 indicates that those EU Member States which had considered introducing such schemes in relation to all or some information society services refrained from doing so and in some cases abolished existing authorization requirements. This has ensured that establishing as an information society service provider in a Member State is easy and not subject to bureaucratic hurdles.

In the absence of controls by state authorities, transparency and information requirements are laid down in Article 5 of the E-Commerce. It is notable that these provisions are complemented by the provisions of the Consumer Rights Directive (2011/83/EU), which provides extensive information requirements in Article 6 and in other provisions.

Monitoring of ISPs

Furthermore, the supervision of providers of e-commerce services can be seen as a restriction of freedom of entrepreneurship that can be justified by general, non-economic considerations, such as public security, public policy, etc. In the EU, this is recognized in the Article 36 TFEU, which allows Member States to take measures having an effect equivalent to quantitative restrictions when these are justified by general, non-economic considerations (e.g. public morality, public policy or public security). However, such exceptions to the general principle must be interpreted strictly, and national measures cannot constitute a means of arbitrary discrimination or disguised restriction on trade between Member States. And also, the measures must have a direct effect on the public interest to be protected, and must not go beyond the necessary level, that is, they should respect the principle of proportionality.

One such measure could be the registration of companies which use the Internet to sell goods and/or services, with state authorities. In Greece, for example, the Law on consumer protection (law No 2251/1994) included previously a provision on the obligation of suppliers which conclude distance contracts to register in a special register of the Ministry of Development. This registration was a necessary prerequisite for the authorization of the required tax books and records by the competent public financial authority and was proved with a certification issued by the competent department of the Ministry of Development. The Minister of Development had the power to refuse registration, due to significant reasons, or proceed, apart from imposing penalties, to the temporary or permanent erasure of the supplier from the register, if the stipulations of this law have been violated by the supplier.

Nevertheless, this provision was amended with Law No 4242 of 2014, which abolished such obligation and introduced the sole obligation of suppliers of goods and services that conclude distance contracts to register with the General Electronic Commercial Registry (G.E.MI.).⁵ Due to the fact that all commercial entities (natural and legal persons, alike) are required to register with GEMI, any commercial entity selling goods or services at a distance are under such obligation, anyway. So, this is not specific for e-commerce agents.

Thus, if there is a general system of registration of commercial entities, there is no need to introduce a specific system for the registration of those who engage in sales over the Internet.

As regards the protection of the online consumers, far more important than an authorization regime for ISPs is to allow consumer to report complaints about online transactions, and seek relief. To make complaint handling more efficient, online platforms are being built. On international level, one could mention www.econsumer.gov, a portal to report complaints, which is an initiative of the International Consumer Protection and Enforcement Network (ICPEN). In the EU, the Regulation No 524/2013 on online dispute resolution (ODR) provides for a European ODR platform for the out-of-court resolution of disputes between consumers and traders online. The regulation applies only to contractual obligations stemming from online sales or service contracts between a consumer resident in the Union and a trader established in the Union. The Regulation shall apply from 9 January 2016; thus, the online platform is not yet operational.

Another system of registration exists with regard to personal data. Article 18 of the Data Protection Directive (Directive 95/46/EC) provides for the obligation to notify the data supervisory authority. This is deemed as a bureaucratic requirement, which will have to be abolished in the EU, once the Draft Regulation on Data Protection is enacted⁶. In more particular, Article 28 of the Draft Regulation introduces the obligation for controllers and processors to maintain documentation of the processing operations under their responsibility, instead of a general notification to the supervisory authority required by Articles 18(1) and 19 of the Data Protection Directive. The reason for this amendment of the EU law is that the obligation of notification produces administrative and financial burdens, whereas it did not in all cases contribute to improving the protection of personal data. According to the preamble of the Draft regulation, such indiscriminate general notification obligation should be abolished, and replaced by effective procedures and mechanism which focus instead on those processing operations which are likely to present specific risks to the rights and freedoms of data subjects by virtue of their nature, their scope or their purposes.⁷

The E-Commerce Directive provides in Article 19 for the cooperation between Member States and the appointment of national contact points. The aim of establishing these contact points is to ensure that consumers and business have access to general information on e-commerce issues relevant to the application of the Directive and details of authorities and other bodies providing further information and assistance. A list of these contact points and contact details are available on the e-commerce website of the Internal Market Directorate General.⁸ Administrative cooperation between Member States can also be facilitated through the use of the Internet Market Information System (IMI system)⁹, which is planned to extend its ambit to e-commerce; an extension is also planned as regards the Consumer Protection Cooperation network (CPC)¹⁰.¹¹

The CPC network annually identifies common enforcement priorities and carries out specific activities, for example, Sweeps, i.e. systematic checks carried out simultaneously in different Member States to investigate breaches of consumer protection law in the particular on-line sector. The 2013 sweeps targeted websites offering travel services. In 2013-2014 the CPC network, launched a new coordinated enforcement activity resulting in a common enforcement approach on the issue of in-app purchases.¹² It is notable that the Member States together with the CPC reached a common position as regards online games.¹³

   Dealing with Illegal content on the Internet 

The E-Commerce Directive establish the principle that Internet intermediary service providers should not be liable for the content that they transmit, store or host, as long as they act in a strictly passive manner. However, when illegal content is found, so e.g., terrorism/child pornography or content violating copyright, intermediaries should take action to remove it, once they are notified of its existence. This entails certain problems, since the disabling of access and the removal of illegal content can be slow and complicate, whereas it is also possible that content which is legal is taken down erroneously.

It should be noted that it is not easy to define the limits on what Internet intermediaries can do with the content they transmit, store or host in order not to lose the exemption from liability established in the E-Commerce Directive.

An enhancement of Internet providers’ liability for hosting information is signaled by the decisions of the European Court of Human Rights (ECHR) in the Delfi AS decision (no.64569/09). In this case, the Estonian courts had found that Delfi AS, a news portal in Estonia, should have prevented defamatory comments from being published in the portal’s comments section, even though it had taken down the offensive comments as soon as it had been notified about them. Delfi AS appealed before the ECHR, but the Court with two decisions held that the national courts’ findings were a justified and proportionate restriction on Delfi’s right to freedom of expression. This would mean that web editors could be forced to remove defamatory comments as soon as they appear, rather than wait for 'take-down' requests as they do now. In the author’s view, this ruling only affects the legal regime of online editors and cannot be applied to other categories of online providers.

To deal with the issue of battling against illegal content on the Internet, it seems necessary to introduce rules that will provide for procedures for removing illegal content while avoiding legal content to be deleted, in order to respect the right to freedom of expression and information, as well as the economic freedom and entrepreneurial activity. Such rules are characterized as ‘notice-and-take-down’ procedures, which were discussed above.

     Cooperation with state authorities 

ISPs and in particular, access and host providers may need to cooperate with state authorities and provide information regarding users of their services and/or block Internet content. Such measures, however, may infringe upon fundamental rights and in particular, the right to freedom of information, the right to economic freedom and the right to data protection as regards personal data of users of ISPs’ services.

The European Court of Justice (ECJ) dealt already with such issues. In particular, in the case C-275/06 (Promusicae) it considered the relationship between the protection of intellectual property rights and data protection. In that case, Promusicae, a non-profit-making organisation of producers and publishers of musical and audiovisual recordings, brought an action against Telefónica, which operates inter alia in the field of the provision of Internet access services. The purpose of the action was to obtain the disclosure of personal data relating to use of the internet by means of connections provided by Telefónica with a view to bringing civil judicial proceedings against users who, via the KaZaA file exchange programme, were allegedly improperly accessing phonograms in which members of Promusicae hold the exploitation rights. The Spanish court referred to the ECJ a question on the compatibility between the various EU provisions applicable and the Spanish law on, inter alia, information society services which provided that the personal data of internet users must be retained for twelve months and should be used, if necessary, solely in the context of criminal judicial proceedings.

The ECJ held that it is necessary to reconcile the requirements of the protection of different fundamental rights in the case, namely the right to respect for private life on the one hand and the right to the protection of personal data and an effective remedy on the other hand. The Court gave the referring court the task of weighing up the rights in this specific case and reconciling those conflicting rights, on the basis of the provisions contained in Directive 2002/58/EC, as well as in Directives 2000/31/EC, 2001/29/EC and 2004/48/EC, which concern information society services, the harmonisation of copyright and the enforcement of intellectual property rights respectively.

The ruling of the European Court in the case of Promusicae v. Telefonica stated that EU Member States are not under an obligation to impose an obligation on ISPs to disclose their subscribers’ personal data in civil copyright cases under their national law, but they are not precluded from so doing. If they choose to include such an obligation in national law, this law should be proportionate and find a fair balance between the right to respect for privacy and the right to property. The need to protect the privacy of users of electronic communication services is thereby expressly recognized. Thus, a Member State may introduce procedures that provide for effective enforcement of copyright, but these provisions must respect the data protection rights of individuals.

Similarly, in the case C-557/07 (LSG-Gesellschaft zur Wahrnehmung von Leistungsschutzrechten GmbH v Tele2 Telecommunication GmbH LSG), the Court of Justice held that EU law does not preclude Member States from imposing an obligation to disclose personal data relating to Internet traffic to private third parties, to enable them to bring civil proceedings for copyright infringements, and also that access providers are ‘intermediaries’ within the meaning of Articles 5(1)(a) and 8(3) of Directive 2001/29.

Furthermore, in the case C-314/12 (UPC Telekabel), the ECJ found that an ISP may be ordered to block its customers’ access to a copyright-infringing website, after an injunction is filed by a right-holder. However, such an injunction and its enforcement must ensure a fair balance between the fundamental rights concerned. In particular, the Court held that, copyrights and related rights primarily enter into conflict with the freedom to conduct a business, which economic agents enjoy, and with the freedom of information of internet users. Where several fundamental rights are at issue, Member States must ensure that they rely on an interpretation of EU law and their national law which allows a fair balance to be struck between those fundamental rights. With regard, more specifically, to the ISP’s freedom to conduct a business, the Court considered that an injunction does not seem to infringe the very substance of that right, given that, first, it leaves its addressee to determine the specific measures to be taken in order to achieve the result sought, with the result that he can choose to put in place measures which are best adapted to the resources and abilities available to him and which are compatible with the other obligations and challenges which he will encounter in the exercise of his activity, and that, secondly, it allows him to avoid liability by proving that he has taken all reasonable measures.

Consequently, the Court held that the fundamental rights concerned do not preclude such an injunction, on two conditions: (i) that the measures taken by the ISP do not unnecessarily deprive users of the possibility of lawfully accessing the information available and (ii) that those measures have the effect of preventing unauthorized access to the protected subject-matter or, at least, of making it difficult to achieve and of seriously discouraging users from accessing the subject-matter that has been made available to them in breach of the intellectual property right. The Court stated that Internet users and also, indeed, the ISP must be able to assert their rights before the court. It is a matter for the national authorities and courts to check whether those conditions are satisfied.

The jurisprudence of the ECJ in the above cases should be taken into account also where the actions of state authorities conflict with fundamental rights.

VAT on e-commerce services 

In the EU of the 28 Member states, having to deal with many different national systems represents a real obstacle for companies trying to trade cross-border both on and offline. Since 1 January 2015, the "place of supply" rules have entered into force, i.e. Regulation No 1042/2013 amending Regulation No 282/2011 as regards the place of supply of services¹⁴. Accordingly, VAT on all telecommunications, broadcasting and electronic services, is levied where the customer is based, rather than where the supplier is located. In parallel, an electronic registration and payment system has been implemented in the EU to reduce the costs and administrative burdens for businesses concerned, which should be extended to tangible goods ordered online both within and outside the EU. Instead of having to declare and pay VAT to each individual Member State where their customers are based, businesses would be able to make a single declaration and payment in their own Member State.

Regarding the online ordering of goods from a third country, there is a small consignment import exemption allowing shipment free of VAT to EU private customers, which is beneficial to suppliers, as it gives them a competitive advantage over EU suppliers and market distortions have already been signalled in various Member States. According to the EU Communication on the Digital Single Market Strategy, such an exception would no longer be needed if VAT were to be collected through a single and simplified electronic registration and payment mechanism.

         FOOTNOTES:

1.http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=CELEX:32000L0031:en:HTML

2 OJ L 178, 17/7/2000, pp. 1-16, online available at: http://ec.europa.eu/priorities/digital-single-market/docs/dsm-communication_en.pdf

3 EU Commission, Study on the Economic Impact of the Electronic Commerce Directive, 7 September 2007, http://ec.europa.eu/internal_market/e-commerce/docs/study/ecd/%20final%20report_070907.pdf

4 Study on the Liability of Internet Intermediaries, November 12^th, 2007,http://ec.europa.eu/internal_market/e-commerce/docs/study/liability/final_report_en.pdf

5 http://www.businessportal.gr/english/index.html

6 http://ec.europa.eu/justice/data-protection/document/review2012/com_2012_11_en.pdf

7 See Draft Regulation, nr. 70.

8 http://ec.europa.eu/internal_market/e-commerce/contact/national/index_en.htm

9 http://ec.europa.eu/internal_market/imi-net/index_en.htm

10 http://ec.europa.eu/consumers/enforcement/index_en.htm

11 See Communication of 11.1.2012, pp. 5, 7.

12 See http://europa.eu/rapid/press-release_IP-14-187_en.htm

13http://ec.europa.eu/consumers/enforcement/docs/common_position_on_online_games_en.pdf

14 See, e.g., http://www2.deloitte.com/global/en/pages/tax/articles/eu-2015-place-of-supply-changes-overview-of-new-rules.html

Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ενέκρινε το σχέδιο Κανονισμού για την προστασία προσωπικών δεδομένων

Όπως είναι γνωστό, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή της ΕΕ κατέθεσε στις 27.12.2012 πρόταση Κανονισμού για την προστασία προσωπικών δεδομένων. Στις 15/6/2015, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ενέκρινε το σχέδιο του Κανονισμού για την προστασία των δεδομένων, όπως έχει διαμορφωθεί μετά από τροποποιήσεις. Στο επόμενο στάδιο η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο πρέπει να συμφωνήσουν στην τελική εκδοχή του κανονισμού. Αυτές οι συζητήσεις θα ξεκινήσουν στις 24 Ιουνίου του 2015, ενώ αναμένεται μέχρι το Δεκέμβριο του 2015 να .

Ορισμένα από τα βασικά σημεία στο εγκεκριμένο σχέδιο του Συμβουλίου περιλαμβάνουν:

• ο Κανονισμός θα τεθεί σε ισχύ δύο έτη μετά την ημερομηνία δημοσίευσης. Η οδηγία για την προστασία των δεδομένων (95/46 / ΕΚ) θα καταργηθεί με την επίσημη δημοσίευση του Κανονισμού. Έτσι, η εθνική νομοθεσία που θεσπίστηκε για την εφαρμογή της οδηγίας θα παραμείνει σε ισχύ μέχρι να τεθεί σε ισχύ ο Κανονισμός.
• τα ανώτατα διοικητικά πρόστιμα, ορίζονται στο 2% του παγκόσμιου κύκλου εργασιών μιας επιχείρησης ή € 1.000.000 και οι παραβάσεις ομαδοποιούνται σε κατηγορίες 
• η δικαιοδοσία του Κανονισμού θα εκτείνεται και πέρα από την ΕΕ, με εξωεδαφική δικαιοδοσία που συνδέεται με την προσφορά αγαθών ή υπηρεσιών, ή την παρακολούθηση των υποκειμένων των δεδομένων στην ΕΕ. Οι υπεύθυνοι επεξεργασίας σε τρίτες χώρες που εμπίπτουν στη δικαιοδοσία του Κανονισμού, θα πρέπει να διορίσουν έναν εκπρόσωπο ΕΕ, εκτός εάν η επεξεργασία είναι περιστασιακή και είναι απίθανο να οδηγήσει σε κίνδυνο για τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των φυσικών προσώπων"
• Η αρχή της μιας στάσης ("one stop shop") που προβλέπει την επιβολή διοικητικών μέτρων από μια Αρχή ελέγχου σε ένα μόνο κράτος μέλος της ΕΕ έχει αποδυναμωθεί. Συγκεκριμένα, σε πολλαπλής δικαιοδοσίας παραβάσεις, θα πρέπει να ζητείται η γνώμη των οικείων εποπτικών αρχών και θα είναι σε θέση να προσβάλουν την απόφαση της κεντρικής αρχής.
• το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Προστασίας Δεδομένων (μια μετενσάρκωση της ομάδας εργασίας του άρθρου 29), έχει καθιερωθεί ως ένα σημαντικό όργανο λήψης αποφάσεων όσον αφορά την ερμηνεία του Κανονισμού
• ο Κανονισμός θέτει ως προϋπόθεση ότι πριν δώσουν τη συγκατάθεσή τους, τα υποκείμενα των δεδομένων πρέπει πάντα να ενημερώνονται για το δικαίωμά τους να την αποσύρουν 
• η πληροφόρηση που πρέπει να παρέχονται στα υποκείμενα των δεδομένων σχετικά με την επεξεργασία των προσωπικών τους δεδομένων παραμένει εκτεταμένη. Τα υποκείμενα των δεδομένων πρέπει επίσης να λάβουν μία εξήγηση των διαφόρων δικαιωμάτων που έχουν σε σχέση με τα δεδομένα (αλλά κανένα από τα εικονίδια του Κοινοβουλίου που απεικονίζουν την χρήση των δεδομένων δεν έχει συμπεριληφθεί)
• το δικαίωμα στην ψηφιακή λήθη το δικαίωμα στη φορητότητα των δεδομένων παραμένουν, αλλά με πιο σαφή όρια
• οι διατάξεις για τη δημιουργία προφίλ (δηλαδή, την αυτοματοποιημένη ατομική λήψη αποφάσεων) έχουν σημαντικά περιορισθεί, αλλά εξακολουθεί να είναι αναγκαίο να ενημερώνεται το άτομο ότι λαμβάνει χώρα δημιουργία προφίλ, η σημασία και οι συνέπειες του προφίλ και η λογική της επεξεργασίας, και να απαιτείται ανθρώπινη παρέμβαση, εάν το άτομο αμφισβητεί την απόφαση
• το σχέδιο περιλαμβάνει μια νέα διάταξη για τα μεγα-δεδομένα ("Big Data") ή την περαιτέρω επεξεργασία, που καθορίζει τους παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη για να καθοριστεί αν ο δευτερεύων σκοπός είναι συμβατός με τον αρχικό σκοπό, και τη δυνατότητα για επεξεργασία για αθέμιτους σκοπούς, σε ορισμένες περιορισμένες περιπτώσεις
• η υποχρέωση να ενημερώνονται οι αρχές ελέγχου σχετικά με τις δραστηριότητες επεξεργασίας δεδομένων φαίνεται να έχει καταργηθεί, αλλά οι υπεύθυνοι επεξεργασίας και οι εκτελούντες επεξεργασία έχουν τώρα αρκετά εκτεταμένες εσωτερικές απαιτήσεις τήρησης αρχείων επεξεργασίας δεδομένων,  καθήκοντα για την εφαρμογή πολιτικών για την προστασία των δεδομένων και την προστασία των δεδομένων ήδη από τον σχεδιασμό και εξ ορισμού, και να είναι σε θέση να αποδεικνύουν ότι η επεξεργασία τους ικανοποιεί τις απαιτήσεις του Κανονισμού
• Στις επεξεργασίες υψηλού κινδύνου απαιτείται εκτίμηση των επιπτώσεων της προστασίας δεδομένων, και όπου δεν λαμβάνονται επαρκή μέτρα για τον περιορισμό του κινδύνου, ο υπεύθυνος επεξεργασίας πρέπει να διαβουλεύεται με την Αρχή ελέγχου πριν συνεχίσει
• Δεν προβλέπεται στον Κανονισμό διορισμός εντεταλμένων προστασίας δεδομένων, αλλά επιτρέπεται ρητά στα κράτη μέλη να καθιερώσουν μια τέτοια απαίτηση στην εθνική τους νομοθεσία
• Οι εκτελούντες την επεξεργασία μπορεί να είναι άμεσα υπεύθυνοι για τα πρόστιμα και τις αξιώσεις των υποκειμένων των δεδομένων - η από κοινού και εις ολόκληρον ευθύνη με τον υπεύθυνο επεξεργασίας παραμένει, αλλά μπορεί να απορριφθεί όταν ο υπεύθυνος επεξεργασίας ή ο εκτελών την επεξεργασία αποδεικνύει ότι δεν ήταν υπεύθυνος για το γεγονός που προκάλεσε τη ζημία
• Το σχέδιο προβλέπεται την κοινοποίηση των παραβιάσεων προς τις Αρχές ελέγχου και τα θιγόμενα άτομα. Ειδικότερα, οι  αρχές ελέγχου και τα άτομα που θίγονται πρέπει να ειδοποιούνται σχετικά με παραβιάσεις που είναι πιθανό να οδηγήσουν σε διακινδύνευση για τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των φυσικών προσώπων, με προειδοποίηση προς τις  Αρχές ελέγχου  μέσα σε 72 ώρες, και οι ειδοποιήσεις προς τα θιγόμενα άτομα να γίνονται "χωρίς αδικαιολόγητη καθυστέρηση"
• δεσμευτικοί εταιρικοί κανόνες θα είναι διαθέσιμοι τόσο για τον υπεύθυνο επεξεργασίας όσο και για τον εκτελούντα την επεξεργασία και
• Οι διαβιβάσεις προσωπικών δεδομένων μέσω των υφιστάμενων πρότυπων ρητρών της ΕΕ θα παραμείνουν σε ισχύ μέχρι να αποφασιστεί διαφορετικά από την Επιτροπή. Οι αρχές ελέγχου δεν θα είναι σε θέση να απαιτούν άδεια από πριν για τη διαβίβαση, με αυτή τη βάση.

Πηγή: Μ. Evans, European Council approves EU General Data Protection Regulation draft; final approval may come by end of 2015

Παράνομο περιεχόμενο στο Διαδίκτυο - Η ιστοσελίδα www.internet-signalement.gouv.fr

Ως γνωστόν, το Διαδίκτυο βρίθει περιεχομένου που είναι δυσφημιστικό, προσβλητικό, ρατσιστικό, παράνομο (π.χ. παιδική πορνογραφία) κοκ. Σχετικά πρέπει να αναφερθεί η νομοθεσία για το ηλεκτρονικό έγκλημα, αλλά και ο πρόσφατος ν. 4285/2014, ο οποίος ποινικοποιεί: α) τη δημόσια υποκίνηση βίας ή μίσους και β) τη δημόσια επιδοκιμασία ή άρνηση εγκλημάτων. Με τον ίδιο νόμο, προβλέπεται ότι οι πράξεις αυτές μπορεί να τελούνται και μέσω του Διαδικτύου (ή άλλου μέσου επικοινωνίας). Στην περίπτωση αυτή, τόπος τέλεσης θεωρείται η Ελληνική Επικράτεια. Σχετικά προβλέπεται και στο άρθρο 5 παρ. 3 ΠΚ ότι "όταν η πράξη τελείται μέσω διαδικτύου ή άλλου μέσου επικοινωνίας, τόπος τέλεσης θεωρείται και η ελληνική επικράτεια, εφόσον στο έδαφός της παρέχεται πρόσβαση στα συγκεκριμένα μέσα, ανεξάρτητα από τον τόπο εγκατάστασής τους". 

Βασικό πρόβλημα, ωστόσο, είναι η εφαρμογή της νομοθεσίας που αφορά το παράνομο περιεχόμενο, διότι ο θιγόμενος πρέπει να υποβληθεί σε δικαστικά έξοδα και να ακολουθήσει τη δικαστική οδό, με αβέβαιη την έκβαση, ενόψει ιδίως του ότι τα προβλήματα που καλούνται να αντιμετωπίσουν τα Δικαστήρια είναι καινοφανή.

Επίσης, οι χρήστες δεν γνωρίζουν τι πρέπει να πράξουν σε περίπτωση που διαπιστώσουν ότι σε μια ιστοσελίδα, ένα ιστολόγιο κοκ περιέχεται παράνομο ή προσβλητικό περιεχόμενο.

Το κενό αυτό έρχεται να καλύψει - στη Γαλλία - μια ιστοσελίδα της Γαλλικής Κυβέρνησης, www.internet-signalement.gouv.fr, η οποία επιτρέπει την ανακοίνωση του παράνομου Διαδικτυακού περιεχομένου. Αυτό γίνεται με το πάτημα του κουμπιού "ΑΝΑΦΟΡΑ" (SIGNALER).

Οι καταγγελίες, στη συνέχεια, μεταβιβάζονται σε ειδική μονάδα της Αστυνομίας την Plateforme d'Harmonisation, d'Analyse, de Recoupement et d'Orientation des Signalements (PHAROS) που είναι τμήμα της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος της Γαλλίας. 

Στην Ελλάδα, δεν υπάρχει μια τέτοια δυνατότητα, ωστόσο θεωρούμε αναγκαία την ανάληψη μιας προσπάθειας που θα ενισχύσει την εμπιστοσύνη των Ελλήνων χρηστών του Διαδικτύου στο και πρωτοποριακό σύγχρονο αυτό μέσο επικοινωνίας. Ο Έλληνας νομοθέτης θα πρέπει να μελετήσει το γαλλικό μοντέλο, το οποίο προσφέρει τη δυνατότητα ανώνυμης καταγγελίας.

Εξάντληση του δικαιώματος διανομής (άρθρ. 4 παρ. 2 της οδηγίας 2001/29)

Με την απόφαση του ΔΕΕ στην υπόθεση C‑419/13, Art & Allposters International BV κατά Stichting Pictoright, κρίθηκε ότι η εξάντληση του δικαιώματος διανομής δεν ισχύει όταν γίνεται αντικατάσταση του υλικού φορέα του έργου. Αυτό έχει συνέπειες και για τη ψηφιακή διανομή των έργων.

Ειδικότερα, το δικαίωμα διανομής κατοχυρώνεται στο άρθρο 4 παρ. 1της οδηγίας 2001/29 που ορίζει ότι:

Τα κράτη μέλη παρέχουν στους δημιουργούς, όσον αφορά το πρωτότυπο ή αντίγραφο των έργων τους, το αποκλειστικό δικαίωμα να επιτρέπουν ή να απαγορεύουν τη διανομή τους στο κοινό με οποιαδήποτε μορφή μέσω πώλησης ή άλλως.

Στην παρ. 2 του ίδιου άρθρου προβλέπεται ότι:

Το δικαίωμα διανομής του πρωτοτύπου ή των αντιγράφων ενός έργου εντός της Κοινότητας αναλώνεται μόνο εάν η πρώτη πώληση ή η κατ' άλλον τρόπο πρώτη μεταβίβαση της κυριότητας του έργου αυτού εντός της Κοινότητας πραγματοποιείται από τον δικαιούχο ή με τη συγκατάθεσή του.»

Στην συγκεκριμένη υπόθεση τέθηκε το ζήτημα αν ο κάτοχος δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας δύναται να ασκήσει το δικαίωμά του διανομής όσον αφορά την αναπαραγωγή προστατευόμενου έργου το οποίο πωλήθηκε και παραδόθηκε εντός του ΕΟΧ από τον κάτοχο αυτόν ή με τη συγκατάθεσή του, όταν η αναπαραγωγή αυτή υπέστη στη συνέχεια μετατροπή ως προς τη μορφή της και τέθηκε εκ νέου στο εμπόριο υπό τη μορφή αυτή.

Το Δικαστήριο παρέπεμψε στην αιτιολογική σκέψη 28 της άνω οδηγίας που αναφέρει ότι:  η «προστασία του δικαιώματος του δημιουργού κατ’ εφαρμογήν της [εν λόγω] οδηγίας καλύπτει το αποκλειστικό δικαίωμα ελέγχου της διανομής έργων που ενσωματώνονται σε υλικό φορέα». Κατά την ίδια αυτή αιτιολογική σκέψη η «πρώτη πώληση στην [Ένωση] του πρωτοτύπου του έργου ή των αντιγράφων του από τον φορέα του δικαιώματος ή με τη συναίνεσή του επιφέρει ανάλωση του δικαιώματος ελέγχου της μεταπώλησής τους στην [Ένωση]»

Επίσης, το άρθρο 6, παράγραφος 1, της Συνθήκης ΠΟΔΙ για την πνευματική ιδιοκτησία ορίζει ότι οι δημιουργοί λογοτεχνικών και καλλιτεχνικών έργων έχουν το αποκλειστικό δικαίωμα να επιτρέπουν τη διάθεση στο κοινό του πρωτοτύπου και των αντιτύπων των έργων τους μέσω πωλήσεως ή άλλης μεταβιβάσεως της κυριότητας. Συναφώς, η σημασία του χαρακτηρισμού «αντίγραφο» διευκρινίστηκε από τα συμβαλλόμενα μέρη με κοινή δήλωση που αφορά τα άρθρα 6 και 7 της ίδιας Συνθήκης, η οποία εκδόθηκε κατά τη διπλωματική διάσκεψη της 20ής Δεκεμβρίου 1996, κατά τη διάρκεια της οποίας εγκρίθηκε η εν λόγω Συνθήκη. Κατά το γράμμα της δηλώσεως αυτής, «οι όροι “αντίτυπα” και “πρωτότυπα και αντίτυπα” σε σχέση με το δικαίωμα διανομής και το δικαίωμα μισθώσεως που προβλέπονται στα εν λόγω άρθρα αναφέρονται αποκλειστικά στα υλικά ενσωματωμένα αντίτυπα τα οποία μπορούν να τεθούν σε κυκλοφορία ως ενσώματα αντικείμενα».

Με βάση αυτά τα δεδομένα, το Δικαστήριο έκρινε ότι η ανάλωση του δικαιώματος διανομής εφαρμόζεται στο υλικό αντικείμενο στο οποίο ενσωματώνεται προστατευόμενο έργο ή αντίγραφό του, αν αυτό τέθηκε σε κυκλοφορία στην αγορά με τη συγκατάθεση του κατόχου του δικαιώματος του δημιουργού.

Eιδικότερα, αποφάνθηκε ότι: "το άρθρο 4, παράγραφος 2, της οδηγίας 2001/29/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 22ας Μαΐου 2001, για την εναρμόνιση ορισμένων πτυχών του δικαιώματος του δημιουργού και συγγενικών δικαιωμάτων στην κοινωνία της πληροφορίας έχει την έννοια ότι ο κανόνας περί αναλώσεως του δικαιώματος διανομής δεν εφαρμόζεται σε περίπτωση κατά την οποία η αναπαραγωγή προστατευόμενου έργου, μετά τη διάθεσή του στο εμπόριο στην Ένωση με τη συγκατάθεση του κατόχου του δικαιώματος του δημιουργού, υποβλήθηκε σε διαδικασία αντικαταστάσεως του υλικού του φορέα, όπως η μεταφορά σε καμβά της επί χάρτινης αφίσας αναπαραγωγής, και διατέθηκε εκ νέου στην αγορά με τη νέα του μορφή".

Αυτή η απόφαση έχει συνέπειες και για την ψηφιακή διάθεση των έργων, στην οποία θα αποκλείεται η εξάντληση του δικαιώματος διανομής, βλ. σχετ. 1709 Blog: What's the story with digital exhaustion? A new article.

Βλ. επίσης: Eleonora Rosati, Online Copyright Exhaustion in a Post-Allposters World http://papers.ssrn.com/sol3/papers.cfm?abstract_id=2613608

Επέμβαση αστυνομικού σε αρχείο πειθαρχικού ελέγχου συναδέλφου του - AΠ 667/2014 (Ποιν.)

Παράνομη επέμβαση σε αρχείο προσωπικών δεδομένων - άρθρο 22 παρ. 4 του Ν. 2472/1997

Περίληψη: Καταδίκη για παράβαση του άρθρου 22 παρ. 4 του Ν. 2472/1997 του κατηγορούμενου αστυνομικού, ο οποίος έκανε επέμβαση σε απόρρητο αρχείο της υπηρεσίας του, παρέλαβε αυτοβούλως έγγραφα από τον πειθαρχικό φάκελο του εγκαλούντος, αναφερόμενα σε πειθαρχική υπόθεση του τελευταίου που είχε χειρισθεί στο παρελθόν ο κατηγορούμενος, αναπαράγοντάς τα με φωτοτύπηση, και στη συνέχεια, τα προσκόμισε προς τον διενεργούντα προκαταρκτική εξέταση σε βάρος του, χωρίς τη συγκατάθεση του υποκειμένου των δεδομένων και χωρίς προηγουμένως να υποβάλει αίτηση προς τον υπεύθυνο επεξεργασίας του εν λόγω αρχείου για να του χορηγηθούν τα επίμαχα έγγραφα, ως απολύτως πρόσφορα και αναγκαία για την αναγνώριση, άσκηση ή υπεράσπιση δικαιώματός του ενώπιον των δικαστικών αρχών, κατ’ άρθρο 5 παρ. 2 στοιχ. ε΄ του Ν. 2472/1997.

ΑΡΙΘΜΟΣ 667/2014 

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ, ΣΤ’ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ


ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

.......

Σε συμμόρφωση προς τη Σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης του 1981 (που κυρώθηκε με το ν. 2068/1992) και την 95/46/ΕΚ Οδηγία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 24-10-1995 για την προστασία των φυσικών προσώπων έναντι της επεξεργασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και για την ελεύθερη κυκλοφορία των δεδομένων αυτών, εκδόθηκε ο ν. 2472/1997 "Προστασία του ατόμου από την επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα", ο οποίος ορίζει, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα: Στο άρθρο 2 ότι: "Για τους σκοπούς του παρόντος νόμου νοούνται ως: α) "Δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα", κάθε πληροφορία που αναφέρεται στο υποκείμενο των δεδομένων ... β) ... γ) "Υποκείμενο των δεδομένων", το φυσικό πρόσωπο στο οποίο αναφέρονται τα δεδομένα και του οποίου η ταυτότητα είναι γνωστή ή μπορεί να εξακριβωθεί, δηλαδή μπορεί να προσδιοριστεί αμέσως ή εμμέσως, ιδίως βάσει αριθμού ταυτότητας ή βάσει ενός ή περισσοτέρων συγκεκριμένων στοιχείων που χαρακτηρίζουν την υπόσταση του από άποψη φυσική, βιολογική, ψυχική, οικονομική, πολιτική ή κοινωνική, δ) "επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα" ("επεξεργασία"), κάθε εργασία ή σειρά εργασιών που πραγματοποιείται από το Δημόσιο, ή νομικό πρόσωπο δημοσίου, δικαίου ή ιδιωτικού δικαίου ή ένωση προσώπων ή φυσικό πρόσωπο με ή χωρίς τη βοήθεια αυτοματοποιημένων μεθόδων και εφαρμόζεται σε δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα, όπως η συλλογή, η καταχώρηση, η οργάνωση, η διατήρηση ή αποθήκευση, η τροποποίηση, η εξαγωγή, η χρήση, η διαβίβαση, η διάδοση ή κάθε άλλης μορφής διάθεση, η συσχέτιση ή ο συνδυασμός, η διασύνδεση, η δέσμευση (κλείδωμα), η διαγραφή, η καταστροφή, ε) "Αρχείο δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα" ("αρχείο"), σύνολο δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, τα οποία αποτελούν ή μπορεί να αποτελέσουν αντικείμενο επεξεργασίας και τα οποία τηρούνται είτε από το Δημόσιο ή από νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου ή ιδιωτικού δικαίου ή ένωση προσώπων ή φυσικό πρόσωπο, στ) ..., ζ) "Υπεύθυνος επεξεργασίας", οποιοσδήποτε καθορίζει τον σκοπό και τον τρόπο επεξεργασίας των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, όπως φυσικό ή νομικό πρόσωπο, δημόσια αρχή ή υπηρεσία ή οποιοσδήποτε άλλος οργανισμός. Όταν ο σκοπός και ο τρόπος της επεξεργασίας καθορίζονται με διατάξεις νόμου ή κανονιστικές διατάξεις εθνικού ή κοινοτικού δικαίου, ο υπεύθυνος επεξεργασίας ή τα ειδικά κριτήρια βάσει των οποίων γίνεται η επιλογή του καθορίζονται αντίστοιχα από το εθνικό ή το κοινοτικό δίκαιο, η) "εκτελών την επεξεργασία", οποιοσδήποτε επεξεργάζεται δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα για λογαριασμό υπεύθυνου επεξεργασίας, όπως φυσικό ή νομικό πρόσωπο, δημόσια αρχή ή υπηρεσία ή οποιοσδήποτε άλλος οργανισμός, εκτός από το υποκείμενο των δεδομένων, τον υπεύθυνο επεξεργασίας και τα πρόσωπα που είναι εξουσιοδοτημένα να επεξεργάζονται τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα, εφόσον ενεργούν υπό την άμεση εποπτεία ή για λογαριασμό του υπεύθυνου επεξεργασίας, θ) "τρίτος", κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο, δημόσια αρχή ή υπηρεσία, ή οποιοσδήποτε άλλος οργανισμός, εκτός από το υποκείμενο των δεδομένων, τον υπεύθυνο επεξεργασίας και τα πρόσωπα που είναι εξουσιοδοτημένα να επεξεργάζονται τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα, εφόσον ενεργούν υπό την άμεση εποπτεία ή για λογαριασμό του υπεύθυνου επεξεργασίας, ι) "Αποδέκτης", το φυσικό ή νομικό πρόσωπο, η δημόσια αρχή ή υπηρεσία, ή οποιοσδήποτε άλλος οργανισμός, στον οποίο ανακοινώνονται ή μεταδίδονται τα δεδομένα, ανεξαρτήτως αν πρόκειται για τρίτο ή όχι, ια) "Συγκατάθεση" του υποκειμένου των δεδομένων, κάθε ελεύθερη, ρητή και ειδική δήλωση βουλήσεως, που εκφράζεται με τρόπο σαφή και εν πλήρη επιγνώσει και με την οποία το υποκείμενο των δεδομένων, αφού προηγουμένως ενημερωθεί, δέχεται να αποτελέσουν αντικείμενο "επεξεργασίας" τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα που το αφορούν. Η ενημέρωση αυτή περιλαμβάνει πληροφόρηση τουλάχιστον για το σκοπό της επεξεργασίας, τα δεδομένα ή τις κατηγορίες δεδομένων που αφορά η επεξεργασία, τους αποδέκτες ή τις κατηγορίες αποδεκτών των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, καθώς και το όνομα, την επωνυμία και τη διεύθυνση του υπευθύνου επεξεργασίας και του τυχόν εκπροσώπου του. Η συγκατάθεση μπορεί να ανακληθεί, οποτεδήποτε, χωρίς αναδρομικό αποτέλεσμα, ιβ) "Αρχή", η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα που θεσπίζεται στο κεφάλαιο Δ’ του παρόντος νόμου". Στο άρθρο 3 ότι : "1. Οι διατάξεις του παρόντος νόμου εφαρμόζονται στην εν όλω ή εν μέρει αυτοματοποιημένη επεξεργασία καθώς και στη μη αυτοματοποιημένη επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, τα οποία περιλαμβάνονται ή πρόκειται να περιληφθούν στο αρχείο. 2. Οι διατάξεις του παρόντος νόμου δεν εφαρμόζονται στην επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, η οποία πραγματοποιείται από φυσικό πρόσωπο για την άσκηση δραστηριοτήτων αποκλειστικά προσωπικών ή οικιακών". Στο άρθρο 4 ότι:"1. Τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα για να τύχουν νόμιμης επεξεργασίας πρέπει: α) Να συλλέγονται κατά τρόπο θεμιτό και νόμιμο για καθορισμένους, σαφείς και νόμιμους σκοπούς και να υφίστανται θεμιτή και νόμιμη επεξεργασία ενόψει των σκοπών αυτών β) Να είναι συναφή, πρόσφορα και όχι περισσότερα από όσα κάθε φορά απαιτείται ενόψει των σκοπών της επεξεργασίας, γ) να είναι ακριβή και, εφόσον χρειάζεται να υποβάλλονται σε ενημέρωση, δ)... Η τήρηση των διατάξεων της παραγράφου αυτής βαρύνει τον υπεύθυνο επεξεργασίας ... . Στο άρθρο 5 ότι:"1. Επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα επιτρέπεται μόνον όταν το υποκείμενο των δεδομένων έχει δώσει τη συγκατάθεση του. 2.Κατ’ εξαίρεση επιτρέπεται η επεξεργασία και χωρίς τη συγκατάθεση, όταν: α) ... β) ... γ) ... δ) ... ε) Η επεξεργασία είναι απολύτως αναγκαία για την ικανοποίηση του εννόμου συμφέροντος που επιδιώκει ο υπεύθυνος επεξεργασίας ή ο τρίτος ή οι τρίτοι στους οποίους ανακοινώνονται τα δεδομένα και υπό τον όρο ότι τούτο υπερέχει προφανώς των δικαιωμάτων και συμφερόντων των προσώπων στα οποία αναφέρονται τα δεδομένα και δεν θίγονται οι θεμελιώδεις ελευθερίες αυτών". Τέτοια περίπτωση συνδρομής υπέρτερου εννόμου συμφέροντος συνιστά, ιδίως, η περίπτωση κατά την οποία τα στοιχεία που ζητούνται είναι αναγκαία για την αναγνώριση, άσκηση ή υπεράσπιση δικαιώματος ενώπιον δικαστηρίου. Το παραπάνω επιχείρημα αντλείται από το άρθρο 7 παρ. 2 γ’ του ίδιου νόμου, που αφορά την επεξεργασία ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων αλλά εφαρμόζεται κατά μείζονα λόγο και στην επεξεργασία απλών προσωπικών δεδομένων, σύμφωνα με το οποίο "Κατ’ εξαίρεση επιτρέπεται η συλλογή και επεξεργασία ευαίσθητων δεδομένων, καθώς και η ίδρυση και λειτουργία σχετικού αρχείου, ύστερα από άδεια της Αρχής, όταν συντρέχουν μία ή περισσότερες από τις ακόλουθες προϋποθέσεις: ... γ) η επεξεργασία αφορά δεδομένα που δημοσιοποιεί το ίδιο το υποκείμενο ή είναι αναγκαία για την αναγνώριση, άσκηση ή υπεράσπιση δικαιώματος ενώπιον δικαστηρίου ή πειθαρχικού οργάνου". Προϋπόθεση όμως για τη νόμιμη εφαρμογή της παραπάνω διατάξεως είναι ότι τα δεδομένα, των οποίων ζητείται η χορήγηση ή για τα οποία πρόκειται η χρήση, πρέπει να είναι απολύτως αναγκαία και πρόσφορα για την αναγνώριση, άσκηση ή υπεράσπιση δικαιώματος ενώπιον δικαστηρίου και δη ενόψει της συγκεκριμένης δίκης που εκκρεμεί. Η αναγκαιότητα δε υφίσταται όταν ο επιδιωκόμενος σκοπός δεν μπορεί να επιτευχθεί με άλλα ηπιότερα μέσα. Τα δεδομένα επίσης δεν πρέπει να είναι περισσότερα από όσα είναι απολύτως απαραίτητα για την υπεράσπιση του δικαιώματος. Τέλος, τα δεδομένα πρέπει να έχουν συλλεχθεί νομίμως, με έγγραφη, δηλαδή, αίτηση προς τον υπεύθυνο επεξεργασίας ενόψει του επιδιωκόμενου σκοπού. Στο άρθρο 11 ορίζεται ότι: "Ο υπεύθυνος επεξεργασίας, οφείλει, κατά το στάδιο της συλλογής δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, να ενημερώνει με τρόπο πρόσφορο και σαφή το υποκείμενο για τα εξής τουλάχιστον στοιχεία : α) την ταυτότητα του και την ταυτότητα του τυχόν εκπροσώπου του, β)τον σκοπό της επεξεργασίας, γ) τους αποδέκτες ή τις κατηγορίες αποδεκτών των δεδομένων και δ) την ύπαρξη δικαιώματος πρόσβασης. 2. ... 3. Εάν τα δεδομένα ανακοινώνονται σε τρίτους, το υποκείμενο ενημερώνεται για την ανακοίνωση πριν από αυτούς ...". 

Το άρθρο 22 προβλέπει ποινικές κυρώσεις για τις αναφερόμενες σ’ αυτό κατηγορίες συμπεριφορών που κρίνονται αξιόποινες. Ειδικότερα, όποιος χωρίς δικαίωμα επεμβαίνει με οποιοδήποτε τρόπο σε αρχείο δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα ή λαμβάνει γνώση των δεδομένων αυτών ή τα αφαιρεί, αλλοιώνει, βλάπτει, καταστρέφει, επεξεργάζεται, μεταδίδει, ανακοινώνει, τα καθιστά προσιτά σε μη δικαιούμενα πρόσωπα ή επιτρέπει στα πρόσωπα αυτά να λάβουν γνώση των εν λόγω δεδομένων ή τα εκμεταλλεύεται με οποιονδήποτε τρόπο, τιμωρείται με φυλάκιση και χρηματική ποινή και αν πρόκειται για ευαίσθητα δεδομένα με φυλάκιση τουλάχιστον ενός (1) έτους και χρηματική ποινή τουλάχιστον ενός εκατομμυρίου (1.000.000) έως δέκα εκατομμυρίων (10.000.000) δραχμών, αν η πράξη δεν τιμωρείται βαρύτερα από άλλες διατάξεις. Οι ποινικές κυρώσεις, όπως άλλωστε είναι φυσικό, ενόψει της ιδιάζουσας βαρύτητας τους, προβλέπονται όχι γενικώς και αορίστως για κάθε παράβαση των διατάξεων του, αλλά μόνο για συγκεκριμένες ειδικά περιγραφόμενες σοβαρές παραβάσεις. Με εξαίρεση δε τις περιπτώσεις της διατάξεως του άρθρου 22 παρ. 5, η οποία ποινικοποιεί τις παραβάσεις συγκεκριμένων αποφάσεων της Αρχής προσωπικών δεδομένων, το κοινό συνδετικό γνώρισμα των ειδικών ποινικών προβλέψεων του άρθρου 22 του ν. 2472/97 και εκείνο που προσδίδει βαρύτητα στις σχετικές πράξεις είναι η αναφορά τους στη τήρηση "Αρχείων προσωπικών δεδομένων". Έτσι, κατά την παρ. 1 του άρθρου 22 γίνεται αξιόποινη η χωρίς γνωστοποίηση στην Αρχής σύσταση και λειτουργία Αρχείου προσωπικών δεδομένων, κατά την παρ.2 η διατήρηση "Αρχείου" χωρίς άδεια ή κατά παράβαση των όρων και προϋποθέσεων της άδειας της Αρχής, κατά την παρ.3 ή χωρίς γνωστοποίηση στην Αρχή και άδεια από αυτήν διασύνδεση αρχείων. Από τα παραπάνω προκύπτει ότι για την αντικειμενική θεμελίωση του εν λόγω εγκλήματος απαιτείται α) ύπαρξη δεδομένων που περιλαμβάνονται σε "Αρχείο", ως τέτοιο δε θεωρείται, κατ’ αρθρ.2 περ. ε’, το σύνολο δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, τα οποία αποτελούν ή μπορεί να αποτελούν αντικείμενο "επεξεργασίας" και τηρούνται ή από το Δημόσιο ή από ενώσεις προσώπων ή φυσικά πρόσωπα, β) υποκείμενο των δεδομένων που είναι το φυσικό πρόσωπο, στο οποίο αναφέρονται τα δεδομένα και του οποίου η ταυτότητα είναι γνωστή ή μπορεί να εξακριβωθεί, δηλαδή μπορεί να προσδιοριστεί αμέσως ή εμμέσως, ενώ ως δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα θεωρούνται κάθε πληροφορία που αναφέρεται στο υποκείμενο των δεδομένων και ευαίσθητα δεδομένα αυτά που αφορούν τη φυλετική ή εθνική προέλευση, τα πολιτικά φρονήματα, τις θρησκευτικές ή φιλοσοφικές πεποιθήσεις, τη συμμετοχή σε ένωση, σωματείο ή συνδικαλιστική οργάνωση, την υγεία, την κοινωνική πρόνοια και την ερωτική ζωή καθώς και τα σχετικό με ποινικές διώξεις ή καταδίκες και γ) επενέργεια επέμβαση του υπαιτίου σε "αρχείο" με την έννοια της διερεύνησης-πρόσβασης στις εγγραφές που περιλαμβάνει. Περαιτέρω, κατά το άρθρο 5 του ν. 2690/99 (Κώδικας Διοικητικής Διαδικασίας) "κάθε ενδιαφερόμενος έχει το δικαίωμα, ύστερα από γραπτή αίτηση του, να λαμβάνει γνώση των διοικητικών εγγράφων. Ως διοικητικά έγγραφα νοούνται όσα συντάσσονται από τις δημόσιες υπηρεσίες, όπως εκθέσεις, μελέτες, πρακτικά, στατιστικά στοιχεία, εγκύκλιες οδηγίες, απαντήσεις της Διοίκησης, γνωμοδοτήσεις και αποφάσεις. 2. Όποιος έχει ειδικό έννομο συμφέρον δικαιούται, ύστερα από γραπτή αίτηση του, να λαμβάνει γνώση των ιδιωτικών έγγραφων που φυλάσσονται στις δημοσιές υπηρεσίες και είναι σχετικά με υπόθεση του η οποία εκκρεμεί σε αυτές ή έχει διεκπεραιωθεί από αυτές. 3. Το κατά τις προηγούμενες παραγράφους δικαίωμα δεν υφίσταται στις περιπτώσεις που του έγγραφο αφορά την ιδιωτική ή οικογενειακή ζωή τρίτου ή αν παραβλάπτεται απόρρητο το οποίο προβλέπεται από ειδικές διατάξεις. Η αρμόδια διοικητική αρχή μπορεί να αρνηθεί την ικανοποίηση του δικαιώματος τούτου αν το έγγραφο αναφέρεται στις συζητήσεις του Υπουργικού Συμβουλίου ή αν η ικανοποίηση του δικαιώματος αυτού είναι δυνατόν να δυσχεράνει ουσιωδώς την έρευνα δικαστικών, "διοικητικών", αστυνομικών ή στρατιωτικών αρχών σχετικώς με την τέλεση εγκλήματος ή διοικητικής παράβασης. 4. Το δικαίωμα των παρ. 1 και 2 ασκείται : α) με μελέτη του εγγράφου στο κατάστημα της υπηρεσίας, ή β) με χορήγηση αντιγράφου, εκτός αν η αναπαραγωγή τούτου μπορεί να βλάψει το πρωτότυπο. Η σχετική δαπάνη αναπαραγωγής βαρύνει τον αιτούντα, εκτός αν ο νόμος ορίζει διαφορετικά. Αν πρόκειται για πληροφορίες ιατρικού χαρακτήρα, αυτές γνωστοποιούνται στον αιτούντα με τη βοήθεια γιατρού, ο οποίος ορίζεται για το σκοπό αυτόν. 5. Η άσκηση του κατά τις παρ. 1 και 2 δικαιώματος γίνεται με την επιφύλαξη της ύπαρξης τυχόν δικαιωμάτων πνευματικής ή βιομηχανικής ιδιοκτησίας". Τέλος, στο άρθρο 1 του ν. 2713/1999, ορίζεται ότι: 1. Συνιστάται στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης αυτοτελής ειδική αστυνομική υπηρεσία, υπαγόμενη απευθείας στον Αρχηγό της Ελληνικής Αστυνομίας, η οποία ονομάζεται "Διεύθυνση Εσωτερικών Υποθέσεων" και έχει έδρα το νομό Αττικής ... 2. Η Υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων έχει ως αποστολή τη διερεύνηση, εξιχνίαση και δίωξη σε όλη την επικράτεια: α. Των εγκλημάτων που διαπράττουν ή συμμετέχουν σ’ αυτά αστυνομικοί όλων των βαθμών, συνοριακοί φύλακες και ειδικοί φρουροί και προβλέπονται από τις διατάξεις των άρθρων 134-137Δ, 216-222, 235-246, 252-263Α, 322-324, 336-353, 372-399 και 402-406 του ΠΚ ... β. Των εγκλημάτων των άρθρων 216 έως και 222, 235 έως και 246, 252 έως και 263Α, 323Α, 323Β, 324, 385 του Ποινικού Κώδικα ... 3. Για την εκπλήρωση της αποστολής της, η Υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων διερευνά, συλλέγει, αξιολογεί και αξιοποιεί πληροφορίες και στοιχεία που αφορούν τη διάπραξη των εν λόγω εγκλημάτων, ενεργεί προκαταρκτική εξέταση ή προανάκριση κατ’ αρθρ. 243 παρ. 2 ΚΠΔ για τη βεβαίωση τους και παραπέμπει τους υπαιτίους στην αρμόδια για την άσκηση της ποινικής δίωξης εισαγγελική αρχή. Όταν ο Εισαγγελέας παραγγέλλει, σύμφωνα με τα άρθρα 43 και 50 παρ. 2 του ΚΠΔ, προανάκριση ή προκαταρκτική εξέταση, για τα εγκλήματα της προηγούμενης παραγράφου, δύναται να αναθέτει την ενέργεια αυτής στην Υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων. Κατά την εκτέλεση των ανωτέρω καθηκόντων της η Υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων έχει απρόσκοπτη πρόσβαση στα αρχεία όλων των αστυνομικών υπηρεσιών και των άλλων αρχών ή υπηρεσιών του ευρύτερου δημόσιου τομέα...4. Πληροφορίες και στοιχεία που συλλέγονται από την Υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων κατ’ εφαρμογή των διατάξεων της προηγουμένης παραγράφου χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για την εκπλήρωση της αποστολής της. Σε κάθε περίπτωση εφαρμόζονται οι διατάξεις του ν. 2472/1997. Εξάλλου, η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ’ του ίδιου Κώδικα λόγο αναιρέσεως, όταν περιέχονται σ’ αυτήν με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικό περιστατικά που προέκυψαν από την ακροαματική διαδικασία, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, για το οποίο κηρύχθηκε ένοχος ο κατηγορούμενος, οι αποδείξεις που τα θεμελίωσαν και οι σκέψεις με τις οποίες τα αποδειχθέντα περιστατικά έχουν υπαχθεί στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόστηκε. Τέλος, περίπτωση εσφαλμένης εφαρμογής ουσιαστικής ποινικής διάταξης, που ιδρύει λόγο αναίρεσης, κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε’ ΚΠΔ, υπάρχει όταν το δικαστήριο της ουσίας αποδίδει σε τέτοια διάταξη έννοια διαφορετική από εκείνη, που έχει πράγματι αυτή ή δεν υπάγει σωστά τα πραγματικά περιστατικά, που δέχτηκε, στη διάταξη που εφαρμόστηκε καθώς και όταν η διάταξη αυτή παραβιάστηκε εκ πλαγίου για το λόγο ότι στο πόρισμα της απόφασης (αναγόμενο στα στοιχεία και την ταυτότητα του οικείου εγκλήματος), που περιλαμβάνεται στο συνδυασμό του διατακτικού με το σκεπτικό, έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο έλεγχος από τον Άρειο Πάγο, για την ορθή εφαρμογή ή μη του νόμου, οπότε η απόφαση στερείται νόμιμης βάσης.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων Αθηνών, που, δικάζοντας κατ’ έφεση, εξέδωσε αυτή, δέχτηκε κατά την ανέλεγκτη αναιρετικό κρίση του, ότι, από τα αποδεικτικά μέσα που λεπτομερώς κατ’ είδος αναφέρει, αποδείχτηκαν τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Στην προκειμένη περίπτωση, από την χωρίς όρκο κατάθεση του πολιτικώς ενάγοντος, την ένορκη κατάθεση του μάρτυρος υπεράσπισης ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου, τα πρακτικό της πρωτοβάθμιας δίκης που αναγνώσθηκαν, καθώς και από τα έγγραφα που αναγνώσθηκαν και αναφέρονται στα πρακτικά, την απολογία του κατηγορουμένου και την όλη αποδεικτική διαδικασία, αποδείχθηκαν τα ακόλουθα περιστατικά: Ο κατηγορούμενος, ο οποίος είναι Αστυνόμος με τον βαθμό Β’, υπηρετούσε από τον Αύγουστο 2002 στο Αρχηγείο της ΕΛΑΣ στην Αθήνα και ειδικότερα στο 4° Γραφείο του 1ου Τμήματος της Διεύθυνσης Αστυνομικού Προσωπικού/ΑΕΑ με αντικείμενο τις πειθαρχικές υποθέσεις Αξιωματικών της ΕΛΑΣ και ως εκ της ιδιότητας του αυτής, είχε πρόσβαση στο Αρχείο που είχε νομίμως συσταθεί κατ’ εφαρμογή του ν. 2713/1999 και όπου τηρούνταν οι απόρρητοι ατομικοί φάκελοι των Αξιωματικών του Σώματος της ΕΛΑΣ. Στις 4-8-2006, διενεργούμενης προκαταρκτικής εξέτασης σε βάρος του, κατόπιν των υπ’ αριθμ. Β-06/1916/18-6-2006 και 27-6-2006 παραγγελιών του Εισαγγελέως Πρωτοδικών Αθηνών, για τυχόν διάπραξη εκ μέρους του παράβασης καθήκοντος (άρθρ. 259 ΠΚ), κλήθηκε στην Διεύθυνση Εσωτερικών Υποθέσεων/ΑΕΑ από τον διενεργούντα αυτήν Αστυνόμο Β’, Δ. Λ. προς παροχή, ανωμοτί, εξηγήσεων. Ειδικότερα, οι εξηγήσεις αυτές αφορούσαν το γεγονός που είχε λάβει χώρα στις 10-8-2001 και ώρα 13.30’ εντός του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου Δάφνης σχετικά με την εκπυρσοκρότηση υπηρεσιακού οπλοπολυβόλου MP 5 στα χέρια του ειδικού φρουρού Π. Α. που υπηρετούσε στο AT Δάφνης και εκτελούσε υπηρεσία σκοπού στο ανωτέρω Ταμιευτήριο και, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς που είχε διατυπώσει ο Αστυνομικός Υποδιευθυντής Γ. Ν. (εγκαλών) στις από 13-5-2006 και 25-7-2006 ένορκες καταθέσεις του στην Υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων της ΕΛΑΣ και στην από 30-5-2006 αναφορά του στον Εισαγγελέα Πρωτοδικών Αθηνών, αλλά και σε προγενέστερες αναφορές του, το όπλο αυτό δεν ήταν το υπ’ αριθμ. C274277 ΜΡ5, που ήταν χρεωμένο στον άνω ειδικό φρουρό, αλλά ήταν το υπ’ αριθμ. C234795 ΜΡ5 που ήταν χρεωμένο από το AT Δάφνης στον αρχιφύλακα Ι. Β. ο οποίος, αν και, κατά το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, εκτελούσε διατεταγμένη υπηρεσία σκοπού στο κτίριο της ΔΟΥ Δάφνης, είχε μεταβεί προ ολίγου στο ανωτέρω Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο και είχε εμπιστευθεί το όπλο του για φύλαξη στον προαναφερθέντα ειδικό φρουρό για να απομακρυνθεί από τη θέση του και ότι αυτός (κατηγορούμενος), αν και γνώριζε όλα τα παραπάνω για τα οποία διενήργησε Ένορκη Διοικητική Εξέταση τα απέκρυψε και δεν αποκάλυψε την αλήθεια, σε αντίθεση, τόσο με το πόρισμα της από 22-4-2004 συμπληρωματικής ΕΔΕ που κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το όπλο που εκπυρσοκρότησε ήταν του Ι. Β., όσο και με την από 24-12-2003 έκθεση εργαστηριακής πραγματογνωμοσύνης, σύμφωνα με την οποία το όπλο που εκπυρσοκρότησε "θα πρέπει" να ήταν του Β.. Ο κατηγορούμενος, κατά την ανωμοτί εξέταση του ενώπιον του άνω προανακριτικού υπαλλήλου, ισχυρίστηκε ότι διενήργησε και περαίωσε την ΕΔΕ σύμφωνα με τα στοιχεία που περιήλθαν σε γνώση του, ότι ο αστυνομικός Υποδιευθυντής Γ.Ν. (εγκαλών) ουδέποτε εξετάστηκε ως μάρτυρας για την εν λόγω υπόθεση, ούτε υπέβαλε στην υπηρεσία του έγγραφη αναφορά για το προαναφερθέν συμβάν ώστε αυτή να αποτελέσει εφαλτήριο Διοικητικής Ανάκρισης και ούτε προέβη στον πειθαρχικό έλεγχο των υφισταμένων του για τα παραπτώματα που ισχυρίζεται ότι διέπραξαν, περαιτέρω δε ότι αυτός (Γ.Ν.) υπέβαλε τις παραπάνω αναφορές μετά παρέλευση σχεδόν πέντε ετών από το προαναφερθέν γεγονός και τούτο έπραξε διότι αυτός (κατηγορούμενος) χειρίστηκε προσφυγή του κατά ποινής προστίμου που του επιβλήθηκε από τον Γενικό Αστυνομικό Διευθυντή Αττικής, υπονοώντας προφανώς ότι ο εγκαλών κινήθηκε εναντίον του κατά τον άνω τρόπο ωθούμενος από εκδικητικά κίνητρα. Προς απόδειξη του τελευταίου αυτού ισχυρισμού του εγχείρισε στον διενεργούντα την προκαταρκτική εξέταση οκτώ (8) έγγραφα, συνταχθείσης προς τούτο της από 4-8-2006 έκθεσης εγχειρίσεως εγγράφων, ήτοι τα παρακάτω: 1) το υπ’ αριθμ. 222187/6/17-η’ από 28-11-2005 έγγραφο του Γραφείου Αξιωματικών του Τμήματος Αστυνομικού Προσωπικού του Επιτελείου της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Αττικής που υπέγραφε ο Γεν. Αστυν. Διευθυντής Αττικής Β. Τ., προς το Αρχηγείο της Ελληνικής Αστυνομίας, Κλάδο Διοικητικού, Διεύθυνση Αστυνομικού Προσωπικού Τμήμα 1° Αξιωματικών, με θέμα την υποβολή της από 4-11-2005 προσφυγής του Αστυν.Υποδ/ντού Ν. Γ. (πολιτικώς ενάγοντος) κατά επιβληθείσης κατ’ αυτού ποινής προστίμου 20 ευρώ λόγω παραλείψεων του κατά την σύνταξη εκθέσεων αξιολόγησης τεσσάρων υφισταμένων του Αξιωματικών και πρόταση απορρίψεως της προσφυγής ως κατ’ ουσίαν αβάσιμης, 2) το υπ’ αριθμ. 222187/6/22-ι’ από 27-12-2005 έγγραφο - εισηγητικό σημείωμα με θέμα την προαναφερθείσα ιεραρχική προσφυγή του πολιτικώς ενάγοντος που υπέγραφε ως εισηγητής ο κατηγορούμενος και εισηγείτο να απορριφθεί ως κατ’ ουσίαν αβάσιμη η προσφυγή του Γ.Ν. και να παραμείνει η επιβληθείσα ποινή του προστίμου των είκοσι (20) ευρώ ως έχει, 3) το υπ’ αριθμ. 2221876/22-ια’ από 5-1-2006 έγγραφο του Αρχηγείου της Ελληνικής Αστυνομίας, Κλάδος Διοικητικού, Διεύθυνση Αστυνομικού Προσωπικού Τμήμα 1° Αξιωματικών, προς τέσσερις υπηρεσιακούς αποδέκτες με θέμα την τελεσίδικη απόρριψη της από 4-11-2005 προσφυγής του Αστυν.Υπαδ/ντού Ν. Γ. (πολιτικώς ενάγοντος) κατά της επιβληθείσης ποινής προστίμου 20 ευρώ και την παραίνεση προς τις Υπηρεσίες που κοινοποιείτο το έγγραφο μαζί με τον πίνακα επιβολής προστίμου να ενεργήσουν αρμοδίως, 4) το υπ’ αριθμ. 424/11-5-2006 έγγραφο του 19ου Πταισματοδίκη Αθηνών προς το Αρχηγείο της Ελληνικής Αστυνομίας, Κλάδο Διοικητικού, Διεύθυνση Αστυνομικού Προσωπικού Τμήμα 1° Αξιωματικών, με το οποίο ζητούσε αντίγραφο του εισηγητικού σημειώματος που συνετάγη σχετικά με την από 4-11-2005 προσφυγή του Γ. Ν. (εγκαλών), 5) το υπ’ αριθμ. 222187/6/23-ιστ’ από 22-3-2006 έγγραφο του Αρχηγείου της Ελληνικής Αστυνομίας, Κλάδος Διοικητικού, Διεύθυνση Αστυνομικού Προσωπικού Τμήμα 1° Αξιωματικών προς τη Διεύθυνση Αστυνομίας Αθηνών Τμήμα Εσωτερικών Λειτουργιών Γραφείο Αξιωματικών με θέμα επίσης την υποβολή των από 10-2-2006 παραπόνων-προσφυγής του Γ. Ν. και την παράκληση να γνωστοποιηθεί σ’ αυτόν ότι ο Γενικός Επιθεωρητής Νότιας Ελλάδος αποφάσισε να παραμείνει η ποινή προστίμου των 20 ευρώ που επιβλήθηκε για δεν προσκομίστηκαν νέα στοιχεία, 6) το υπ’ αριθμ. 222187/6/22-ιζ’ έγγραφο του Αρχηγείου της Ελληνικής Αστυνομίας, Κλάδος Διοικητικού, Διεύθυνση Αστυνομικού Προσωπικού Τμήμα 1° Αξιωματικών προς την Εισαγγελία Πλημμελειοδικών Αθηνών με το οποίο κοινοποιείτο στην Εισαγγελία, κατ’ άρθρο 37 του ΚΠΔ η από 10-2-2006 αναφορά παραπόνων-προσφυγή του Γ.Ν. καθώς και το 222187/6-/22-ιε’ από 10-3-2006 εισηγητικό σημείωμα, 7) το υπ’ αριθμ. 222187/6/22-1ε’ από 10-3-2006 εισηγητικό σημείωμα που είχε συντάξει ο εισηγητής Β. Δ. σχετικά με την από 10-2-2006 προσφυγή-παράπονα που υπέβαλε ο Γ.Ν., μετά την επίδοση αντιγράφου του τελεσίδικου πίνακα επιβολής ποινής προστίμου 20 ευρώ, σύμφωνα με το οποίο ο ανωτέρω εισηγείτο την απόρριψη της ανωτέρω (δεύτερης) προσφυγής του Γ. Ν., και 8) το 57520/6-12-2005 έγγραφο της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών προς τον Δ/ντή του Αστυνομικού Τμήματος Π.Φαλήρου σχετικά με την αρχειοθέτηση από την Εισαγγελία, κατ’ αρθρ. 43 ΚΠΔ, δικογραφίας που σχηματίστηκε κατόπιν αυτεπάγγελτης ενέργειας κατά προσώπου ονόματι Π. Α.. Τα έγγραφα αυτά αποτελούσαν μέρος του συνόλου του ατομικού φακέλου πειθαρχίας του τότε Αστυν. Υποδιευθυντή Γ.Ν. (εγκαλών) που ετηρείτο στο Αρχείο της προαναφερθείσης Υπηρεσίας της ΕΛΑΣ που υπηρετούσε ο κατηγορούμενος και εμπεριείχαν προσωπικά του δεδομένα αναφερόμενα σε πειθαρχική του υπόθεση την οποία ο κατηγορούμενος είχε νομίμως χειριστεί στα πλαίσια των υπηρεσιακών του καθηκόντων. Ωστόσο, ο κατηγορούμενος τα παρέλαβε από τον πειθαρχικό φάκελο του Γ.Ν. αναπαράγοντας τα με την μέθοδο της φωτοτυπήσεως όχι ως αρμόδιος χειριστής κατά την άσκηση υπηρεσιακού καθήκοντος, αλλά ως "τρίτος" κατά την έννοια της διάταξης του άρθρου 2 περ.θ’ του ν.2472/1997, αφού στη συγκεκριμένη επεξεργασία (αναπαραγωγή αντιγράφων δια φωτοτυπήσεως) προσωπικών δεδομένων, προέβη αυτοβούλως για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων του ενώπιον των δικαστικών αρχών, χωρίς προηγουμένως να υποβάλει αίτηση προς τον τότε υπεύθυνο επεξεργασίας του εν λόγω Αρχείου, ταξίαρχο Ι. Α., ούτε στον άμεσο προϊστάμενο Σ. Α. ή στον τμηματάρχη του τμήματος Γ. Μ. για να του χορηγηθούν τα συγκεκριμένα έγγραφα στοιχεία, επικαλούμενος αλλά και αποδεικνύοντας συγχρόνως ότι τα έγγραφα που ζητεί είναι απολύτως πρόσφορα και αναγκαία για την αναγνώριση, άσκηση ή υπεράσπιση δικαιώματος του ενώπιον των δικαστικών αρχών, ώστε να κριθεί αρμοδίως εάν πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 5 παρ. 2 στοιχ. ε’ του ν.2472/1997. Συγκεκριμένα, ο κατηγορούμενος ενεργών ως τρίτος και δη ως πρόσωπο καλούμενο από ανακριτικές αρχές προς διερεύνηση ποινικής υπόθεσης που τον αφορά, όφειλε να υποβάλει αρμοδίως αίτηση για την χορήγηση των παραπάνω εγγράφων επικαλούμενος αλλά και αποδεικνύοντας ότι το έννομο συμφέρον του, υπερέχει προφανώς των δικαιωμάτων κατ συμφερόντων του προσώπου στο οποίο αναφέρονται τα προσωπικά δεδομένα και ταυτόχρονα δεν θίγονται οι θεμελιώδεις ελευθερίες του τελευταίου (πολιτικώς ενάγοντος εν προκειμένω) και εφόσον συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές να του γνωστοποιηθούν αρμοδίως τα συγκεκριμένα έγγραφα που αφορούν απόρρητα προσωπικά δεδομένα του εγκαλούντος, χωρίς να απαιτείται μάλιστα η συγκατάθεση του υποκειμένου των δεδομένων (Γ.Ν.). Ο ισχυρισμός του κατηγορουμένου ότι τα έγγραφα αυτά ο εγκαλών είχε ήδη καταστήσει γνωστά στις αρχές με την κοινοποίηση της από 10-2-2006 προσφυγής του σε δημόσιες υπηρεσίες και επρόκειτο για διοικητικά έγγραφα τα οποία νομίμως είχαν περιέλθει σ’ αυτόν (κατηγορούμενο) κατά την άσκηση των υπηρεσιακών του καθηκόντων και επομένως δημοσιοποιήθηκαν σε τρίτους με την συγκατάθεση του, είναι αβάσιμος και απορρίπτεται, διότι ναι μεν η από 10-2-2006 προσφυγή είχε κοινοποιηθεί από τον Γ.Ν. στις αρμόδιες υπηρεσίες, ωστόσο αφορούσε αυστηρά προσωπική πειθαρχική του υπόθεση, την έρευνα της οποίας είχε επιληφθεί ο κατηγορούμενος κατά την άσκηση των υπηρεσιακών του καθηκόντων και με την περαίωση της, είχε τεθεί στον ατομικό υπηρεσιακό πειθαρχικό φάκελο του εγκαλούντος που τηρείται στο προαναφερθέν Αρχείο, στο οποίο ο κατηγορούμενος, ενεργώντας ως "τρίτος", όπως στην προκειμένη περίπτωση και όχι υπό την υπηρεσιακή του ιδιότητα και κατά την ενάσκηση των καθηκόντων του, ουδέν δικαίωμα πρόσβασης και επεξεργασίας είχε, ειμή μόνον τηρώντας τις νόμιμες διαδικασίες που αναφέρθηκαν. Περαιτέρω, ουδόλως αποδείχθηκε ότι υπήρχε συγκατάθεση του εγκαλούντος, κατά την έννοια του νόμου 2472/1997 (αρθρ. 2 παρ. ια), δηλαδή ελεύθερη, ρητή και ειδική δήλωση βουλήσεως, που εκφράζεται με τρόπο σαφή και εν πλήρη επιγνώσει, και με την οποία, το υποκείμενο των δεδομένων (εγκαλών), αφού προηγουμένως ενημερωθεί, δέχεται να αποτελέσουν αντικείμενο επεξεργασίας τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα που το αφορούν, αφού ουδόλως αποδείχθηκε ότι υπήρξε τέτοια δήλωση εκ μέρους του εγκαλούντος, ο οποίος έλαβε γνώση της γνωστοποίησης των προσωπικών του δεδομένων για πρώτη φορά στις 24-9-2008. Του περιεχομένου των εγγράφων αυτών που αποτελούσαν προσωπικά δεδομένα του Γ.Ν. και παρέδωσε ο κατηγορούμενος στους προανακριτικούς υπαλλήλους, έλαβαν γνώση οι τελευταίοι και καθ’ υπόδειξη του συμπεριελήφθησαν στην προανακριτική δικογραφία, επιτρέποντας έτσι στους τρίτους (ανακριτικούς υπαλλήλους), αλλά και σε άλλα πρόσωπα που ασχολήθηκαν με την υπόθεση αυτή να λάβουν γνώση αυτών χωρίς να δικαιούνται, τούτο δε διότι η προκαταρκτική εξέταση δεν αφορούσε τον εγκαλούντα (Γ.Ν.), αλλά τον κατηγορούμενο. Η προαναφερόμενη πράξη του κατηγορουμένου αποτελεί παράνομη, κατά τις προεκτεθείσες διατάξεις του Ν. 2472/1997, επέμβαση σε αρχείο, επεξεργασία προσωπικών δεδομένων του ως άνω εγκαλούντος και ανακοίνωση τους σε τρίτους, αφού έγινε χωρίς τη συγκατάθεση του και χωρίς να συντρέχει καμία από τις εξαιρέσεις του άρθρου 5 παρ. 2 του Ν. 2472/1997 για την κοινοποίηση τους από τον κατηγορούμενο στον προανακριτικό υπάλληλο και την εν συνεχεία συμπερίληψη τους στην προανακριτική δικογραφία. Επομένως, απ’ όσα εκτέθηκαν παραπάνω προκύπτει η τέλεση της αποδιδόμενης στον κατηγορούμενο πράξης, απορριπτόμενων ως αβασίμων των εξετασθέντων ανωτέρω αντιθέτων ισχυρισμών του τελευταίου και γι’ αυτό πρέπει να κηρυχθεί ένοχος ο κατηγορούμενος, υπό τις ελαφρυντικές όμως περιστάσεις του όρθρου 84 παρ. 2α’ του ΠΚ δηλαδή του προτέρου εντίμου βίου, καθόσον το Δικαστήριο δέχεται ότι έως τον χρόνο τέλεσης της επίδικης πράξης του έζησε έντιμη ατομική, οικογενειακή, επαγγελματική και γενικά κοινωνική ζωή, ενώ απουσίαζε από την ζωή του οποιαδήποτε κοινωνική εκτροπή." Στη συνέχεια, το Τριμελές Εφετείο Αθηνών κήρυξε ένοχο τον αναιρεσείοντα της παραπάνω πράξεως με το ελαφρυντικό του άρθρου 84 παρ. 2 α’ ΠΚ (πρότερος έντιμος βίος) και του επέβαλε ποινή φυλακίσεως πέντε (5) μηνών, την οποία ανέστειλε επί τριετία. Με αυτά που δέχτηκε το ανωτέρω δικαστήριο, διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφαση του την απαιτούμενη από τις ως άνω διατάξεις του Συντάγματος και του ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκθέτει σ’ αυτήν, με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικό περιστατικά που προέκυψαν από την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση της αξιόποινης πράξης της παραβάσεως του άρθρου 22 παρ. 4 του ν. 2472/97 για την οποία καταδικάστηκε ο κατηγορούμενος αναιρεσείων, τα αποδεικτικά μέσα από τα οποία προέκυψαν τα περιστατικά αυτά και τους συλλογισμούς, με βάση τους οποίους έκανε την υπαγωγή τους στις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις που εφήρμοσε των άρθρων 26 παρ. 1, 27 παρ. 1, 84 παρ. 2 α’ ΠΚ και 2 στοιχ. α, ε και θ, 11 και 22 παρ. 4 ν. 2472/97, τις οποίες ορθά ερμήνευσε και δεν παρεβίασε ευθέως ή εκ πλαγίου. Ειδικότερα: α) Με τη συνοπτική αναφορά του περιεχομένου εκάστου εκ των οκτώ (8) επίμαχων εγγράφων και την περαιτέρω παραδοχή ότι αυτά αποτελούσαν μέρος του συνόλου του ατομικού φακέλλου πειθαρχίας του εγκαλούντος και περιείχαν δεδομένα αναφερόμενα σε πειθαρχική του υπόθεση, το Δικαστήριο που εξέδωσε την προσβαλλομένη απόφαση, με πλήρη και εμπεριστατωμένη αιτιολογία δέχτηκε ότι αυτά (έγγραφα) αποτελούν απόρρητα προσωπικά δεδομένα του εγκαλούντος, ερμηνεύοντας και εφαρμόζοντας έτσι ορθά το άρθρο 1 στοιχ. α του ν. 2472/97 όσον αφορά την έννοια των απλών δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, στην οποία υπάγονται και αυτά που αφορούν πειθαρχικές διώξεις ή εκδοθείσες σε βάρος του υποκειμένου πειθαρχικές αποφάσεις, το γεγονός δε ότι ο αναιρεσείων είχε χειριστεί, στα πλαίσια των υπηρεσιακών του καθηκόντων, την πειθαρχική υπόθεση του εγκαλούντος, την οποία τα έγγραφα αυτά αφορούν, δεν καθιστά αυτά προσωπικά δεδομένα και του ιδίου, ως αβάσιμα ισχυρίζεται ενώ, το γεγονός ότι το με στοιχ. 8 έγγραφο δεν αφορά τον εγκαλούντα αλλά πρόσωπο ονόματι Π. Α. ουδεμία ασκεί έννομη επιρροή, αφού το αδίκημα του άρθρου 22 παρ. 4 του ν. 2472/97 διώκεται αυτεπαγγέλτως. β) Με την αιτιολογία ότι "... Ο ισχυρισμός του κατηγορουμένου ότι τα έγγραφα αυτά ο εγκαλών είχε ήδη καταστήσει γνωστά στις αρχές με την κοινοποίηση της από 10-2-06 προσφυγής του σε δημόσιες υπηρεσίες και επρόκειτο για διοικητικά έγγραφα τα οποία νομίμως είχαν περιέλθει σ’ αυτόν (κατηγορούμενο) κατά την άσκηση των υπηρεσιακών του καθηκόντων και επομένως δημοσιοποιήθηκαν σε τρίτους με τη συγκατάθεση του, είναι αβάσιμος και απορρίπτεται, διότι ναι μεν η από 10-2-06 προσφυγή είχε κοινοποιηθεί από τον Γ. Ν. στις αρμόδιες υπηρεσίες, ωστόσο αφορούσε αυστηρά προσωπική πειθαρχική του υπόθεση, την έρευνα της οποίας είχε επιληφθεί ο κατηγορούμενος κατά την άσκηση των υπηρεσιακών του καθηκόντων και με την περαίωση της είχε τεθεί στον ατομικό υπηρεσιακό φάκελο του εγκαλούντος που τηρείται στο προαναφερθέν Αρχείο ...", πλήρως και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά αιτιολογείται γιατί τα περιεχόμενα στα επίμαχα έγγραφα προσωπικά δεδομένα του εγκαλούντος δεν απώλεσαν τον απόρρητο χαρακτήρα τους με την γνωστοποίηση τους από τον ίδιο προς τις δημόσιες υπηρεσίες, στις οποίες απευθύνονταν η από 10-2-06 προσφυγή του, αφού σαφώς γίνεται δεκτό ότι η εν λόγω δημοσιοποίηση έγινε προς τις επιλεγείσες αυστηρά από τον ίδιο (εγκαλούντα) υπηρεσίες και αποκλειστικά και μόνο για την υποστήριξη αυστηρά προσωπικής του υπόθεσης (για την οποία τα έγγραφα αυτά ήταν αναγκαία), με συνέπεια τη διατήρηση του απόρρητου χαρακτήρα τους. γ) Ορθά με πλήρη και εμπεριστατωμένη αιτιολογία το δικαστήριο που εξέδωσε την προσβαλλομένη απόφαση προσέδωσε στον αναιρεσείοντα την ιδιότητα του "τρίτου" με τις παραδοχές αφενός ότι η πειθαρχική υπόθεση του εγκαλούντος (την οποία είχε χειριστεί ο αναιρεσείων) είχε περαιωθεί και τεθεί στον ατομικό υπηρεσιακό πειθαρχικό φάκελο του τελευταίου, που τηρείται στο, συσταθέν κατ’ εφαρμογή του ν. 2713/99, Αρχείο, όπου τηρούνται οι απόρρητοι ατομικοί φάκελοι των Αξιωματικών της ΕΛΑΣ και αφετέρου ότι αυτός (αναιρεσείων) δεν ενήργησε υπό την υπηρεσιακή του ιδιότητα και ως αρμόδιος χειριστής κατά την ενάσκηση των καθηκόντων του αλλά ως πρόσωπο καλούμενο από ανακριτικές αρχές προς διερεύνηση ατομικής ποινικής του υπόθεσης, παραδοχές οι οποίες αναμφισβήτητα προσδίδουν στον αναιρεσείοντα την ιδιότητα του "τρίτου" κατ’ άρθρ. 2 στοιχ. θ του ν. 2472/97, ως αναλυτικά στη μείζονα σκέψη εκτίθεται, δ) Ενόψει του ότι τα επίμαχα έγγραφα εμπίπτουν στην έννοια των διοικητικών εγγράφων του άρθρου 5 του ν. 2690/99 περί Κώδικα Διοικητικής Διαδικασίας, έπρεπε να αναζητηθούν, ως ορθά δέχεται και η προσβαλλομένη απόφαση, κατά τρόπο θεμιτό και νόμιμο, με έγγραφη δηλαδή αίτηση προς τον υπεύθυνο επεξεργασίας τους, προϋπόθεση την οποία άλλωστε απαιτεί και το άρθρο 4 παρ. 1 α του ν. 2472/97, σύμφωνα με το οποίο "τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα για να τύχουν νόμιμης επεξεργασίας πρέπει να συλλέγονται κατά τρόπο θεμιτό και νόμιμο ...". Επομένως, εφόσον, σύμφωνα με τις παραδοχές της προσβαλλομένης απόφασης, ο αναιρεσείων δεν υπέβαλε αρμοδίως αίτηση (προς τους αναφερόμενους ειδικότερα στην προσβαλλομένη υπεύθυνο επεξεργασίας ή αμέσους προϊσταμένους του) για να του χορηγηθούν τα συγκεκριμένα έγγραφα στοιχεία αλλά αυτοβούλως παρέλαβε αυτά από τον πειθαρχικό φάκελο του εγκαλούντα, αναπαράγοντάς τα με τη μέθοδο της φωτοτυπήσεως και στη συνέχεια τα προσκόμισε προς τον διενεργούντα προκαταρκτική σε βάρος του εξέταση Αστυνόμο Β’ Δ. Λ., το Δικαστήριο που την εξέδωσε, προκειμένου να οδηγηθεί σε κατάφαση της ενοχής του, δεν όφειλε, ως αβάσιμα υποστηρίζει, να αιτιολογήσει την έλλειψη εννόμου συμφέροντος του για την επιτρεπτή, κατά τους ισχυρισμούς του, επεξεργασία των ενδίκων προσωπικών δεδομένων του εγκαλούντος, αφού η κατ’ άρθρ. 5 παρ. 2 περ. ε’ του ν. 2472/97 επιτρεπόμενη κατ’ εξαίρεση επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα (όταν δηλαδή είναι απολύτως αναγκαία για την ικανοποίηση του εννόμου συμφέροντος που επιδιώκει ο υπεύθυνος επεξεργασίας ή, ως εν προκειμένω, ο τρίτος) λαμβάνει μεν χώρα χωρίς τη συγκατάθεση του υποκειμένου των δεδομένων, προϋποθέτει όμως, ως αναλυτικά εκτίθεται στη μείζονα σκέψη, την προηγούμενη θεμιτή και νόμιμη συλλογή τους, προϋπόθεση που, κατά τις ανωτέρω παραδοχές της προσβαλλομένης απόφασης, δεν τηρήθηκε στην προκειμένη περίπτωση καίτοι ήταν αναγκαία. ε) Σύμφωνα με τις παραδοχές της προσβαλλομένης απόφασης, ναι μεν ο κατηγορούμενος-αναιρεσείων, κατά την άσκηση των υπηρεσιακών του καθηκόντων, είχε χειριστεί νομίμως την πειθαρχική υπόθεση του εγκαλούντος, στην οποία αφορούσαν τα επίμαχα έγγραφα, πλην όμως η αναπαραγωγή αυτών έγινε κατόπιν προσβάσεως του και έρευνας αυτού στο Αρχείο, που είχε νομίμως συσταθεί κατ’ εφαρμογή του ν. 2713/99 στο Αρχηγείο της ΕΛΑΣ και όπου τηρούνταν οι απόρρητοι φάκελοι των Αξιωματικών της ΕΛΑΣ και όχι πλέον υπό την ανωτέρω υπηρεσιακή του ιδιότητα και κατά την ενάσκηση των καθηκόντων του, αφού η πειθαρχική υπόθεση του εγκαλούντος είχε περαιωθεί και αρχειοθετηθεί, αλλά, ως έχει ήδη λεχθεί, υπό την ιδιότητα του "τρίτου". Από τις ανωτέρω παραδοχές της προσβαλλομένης, οι οποίες ειδικώς αιτιολογούνται και ουδόλως αντιφάσκουν μεταξύ τους, σαφώς γίνεται δεκτό ότι τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα του εγκαλούντος, που κατέστησαν προσιτά σε τρίτους από τον κατηγορούμενο-αναιρεσείοντα, περιείχοντο σε "αρχείο" προσωπικών δεδομένων, στο οποίο υπήρξε ανεπίτρεπτη επέμβαση εκ μέρους του και επομένως, παρά τα αντίθετα υπ’ αυτού υποστηριζόμενα, στοιχειοθετείται εν προκειμένω η νομοτυπική μορφή του εγκλήματος για το οποίο κηρύχθηκε ένοχος, ήτοι αυτού της παραβάσεως του άρθρου 22 παρ.4 ν. 2472/97, το οποίο η προσβαλλομένη απόφαση ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε και δεν παραβίασε ευθέως ή εκ πλαγίου. Επομένως, άπαντες οι σχετικοί εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Δ’ και Ε’ ΚΠΔ λόγοι της ένδικης αίτησης αναιρέσεως περί ελλείψεως αιτιολογίας και εσφαλμένης ερμηνείας και εφαρμογής των διατάξεων των άρθρων 2, 5 παρ. 2 περ. ε’ και 22 παρ. 4 του ν. 2472/97, πρέπει ν’ απορριφθούν ως αβάσιμοι. Οι λοιπές διαλαμβανόμενες σ’ αυτή αιτιάσεις πλήττουν, υπό το πρόσχημα της ελλείψεως αιτιολογίας, την αναιρετικώς ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του δικαστηρίου της ουσίας και γι’ αυτό απορριπτέες τυγχάνουν ως απαράδεκτες. Κατ’ ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί στο σύνολο της η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (αρθρ. 583 παρ. 1 ΚΠΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 29 Ιανουαρίου 2014 αίτηση του Β. Μ. του Ι., για αναίρεση της υπ’ αριθμ. 9451/25-11-2013 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Αθηνών. ........